تقتقتقسلام

دوست عزیز و باید بگویم استاد گرامی جناب آقای دکتر سهرابی

با بهترین سلامها اول باید عرض کنم که تمامی آن روز های محفل ادبی روز نامه کیهان نمایندگی خوزستان حسابی یادم می آید و نشان باین نشان که استاد حائری اول شعر شما را خواند اما بهمان دلیل که خود شما هم میدانید اجازه خواندن آنرا ...قرعه فال بنام من دیوانه زدند...می بینید که هنوز آلزایمر نگرفته ام بله آن روز ها و احتمالا چهره شما یادم هست ...

بسیار خوب امیدوارم که خوب و خوش باشید از ما هم اگر احوالی بخواهید شکر نفسی می آید و بدعا گوئی دوستان مشغولیم و چنانکه می بینید گاهی بقول استاد مشیری رحمت الل... شعری مرتکب و...

اما درباره آن شعر باید بگویم که نه یادم می آید و نه میدانم کجا باید باشد .با اینهمه بیکار ننشسته ام و دارم چند ورق پاره ای را که از آن زمان مانده میگردم و چشم اگر یافتم اطاعت امر... اما بعید میدانم...

از طرف من بنده بتمامی دوستان و یاران دور و نزدیک سلام فراوان برسان...و اگر حوصله کردی درباره محافل شعر و ادب آن طرف ها برای من بنویس...

با تشکر فراوان س-م 14 بهمن ماه 1390

سیروس مشفقی

حافظ پژوهان =جویندگان طلا

کارمندان=بدهکاران ابدی

بازنشستگان=بدهکاران ازلی و ابدی

این روزا که هوا حسابی جوش آورده بود دوست مکرم ما آقا رامین میگفت اگه دوران اون خدا بیامرز بود که ای جور هوا ای همه داغ نمیکرد  .... و وقتی یکی از دوستان پرسید چطور ؟؟ گفت آخه اون روزا حور دیگه بود همه چی حتی هوا ش  

یاد آوری :ای آقا رامین ما فقط 26 سال داره حالا چطو یاد اون روزا میکنه فقط خدا عالمه و بس  ......اما بشما عرض کنم ای آقا ر امی ما محسنات دیگری هم دارد که اگر عمری باشد با شمایان خواهم گفب..........

در ره منزل لیلی که خطر هاست در آن

شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

اما بعد /داعی گوید : در آن سالی که مارا وقت خوش بود

                             ز هجرت ششصد و پنجاه و شش بود

یعنی در آن سالی که اوقات شریف سعدی استاد بزرگ سخن پارسی خوش بود ..آن سال " سال ششصد و پنجاه و شش بود که اگر این تعبیر و مضمون درست باشد مقارن است با.... ؟ اما نه گمانم که این سخن درست باشد ...

ازین همسایه نامه ی مهر ما یعنی من و همه ی همسایه های من است بتمام  همسایه های دیگر .به همه محله های دیگر . به همه مردم این شهر  بهمه ی مردم شهر های دیگر و بالاخره یا ...بتمام جهان و نامش هست :تقتقتقسلام

و درین نامه اولین کسی که از سر بخت ما با یک نام کوچولو موچولو بکمک آمد استاد داعی جناب آقا ر - سلمانی بود که وعده داده باز هم با ما همر اهی کند .

و اگر یاران دیگر بکمک آمدند و صد البته از همین راه طنز باز هم بدیده منت ...

اما داعی گوید ":   درین هفته همسایه ای از همسایه های مکرم که نامش محفوظ است بدلیل دردی که در پایش بود بدلیل تصادف چند سال پیش رفت پیش همسایه دیگر که در کسوت طبابت است و صد البته باعث خرسندی خاطر ما و دیگر همسایگان . اما بداعی گفتند آن همسایه محترم چنان برنامه ای از بابت وجوهات هزینه درمان برای این دوست همسایه چیده است که گویا آن مصدوم ترک هر چه درمانست گفته و عطای هر چه درمان را ب لقایش بخشیده است . البته داعی و همسایگان پیشنهاد دادند که این همسایه مکرم قدم رنجه فرماید و تا بیمارستان میلاد برود تا کار را بامید حق برایگان انجام دهند. انشاءال....ه رحمن و رحیم.........

بار خدایا ترا بکرمت سوگند ما را تنها در سایه مهر و عطوفت و درمان خودت نگهدار  و لا غیر .آمین یا رب العالمین ..

و اما بعد از این خبر داعی ببلدیه مکرمه تلفنی کرده بود و خواهش که آقا این پارک جلوی خانه  ما را از این پیچ ها خالی کنید که بد جوری پناهگاه لشگر موشها شده است و دوستان بلدیه چی هم تا اینجا    محبت فرموده و قسمتی از پارک را در کمال سلیقه چمن کرده اند. حالا باید دید بقیه پناهگاه موشگان را کی نابود خواهند فرمود...و صد البته داعی با کمال احترام سعی و کوشش بلدیه محترم را در مبارزه با موشها می ستاید که بویژه در اوائل کار خوب تلاش می کردند .خداوند توفیقشان دهاد ....

داعی ب عرض می رساند که ١٣٧ شماره این روزگار بلدیه مکرمه بسیار محترمانه و پیگیرانه بخواسته های همشهریان درین موارد رسیدگی می فرمایند و البته امید وارم که بعضی از همشهریان بشیوه مرضیه عهد قاجار همه کارها و از جمله درست کردن پارک ها را هم از دخالت انگشت انگلیسی ها ندانند...

امروذ را نه ببخشید امروض را نه نشد امروز را ک...فا....یت....

سیروس سیب گلابی

داعی اول